Zmiana czasu 2015

...a i tak trzeba doświetlać psem.

Wiesław doświetlający, 2015 [zbiory własne]

Frankofilia Leonji Rasińskiej 1933

La toilette des chiens sur les bords de la Seine: [photographie de presse] / Agence Mondia, Paris 193 [BnF  EI-13 (2951)]

Że co? Że wszyscy nagle zabierają psy nad rzekę, żeby je myć? Akcja społeczna? Zarządzenie? Epidemia pcheł? Był wspólny spacer i błotko? Zachodziłam w głowę od kiedy znalazłam to zdjęcie w cyfrowej BnF, a dziś oświeciła mnie Leonja Rasińska ze Lwowa. Może tam nawet widać gdzieś nogi pana Rasińskiego. Szkoda tylko, ze na fotografii nie zmieściły się "ruchome antykwarnie nad Sekwaną", "piłki z celuloidu" i "widoczna przyjemność" z którą psy, w sprawozdaniu Rasińskiej, poddają się zabiegom higienicznym.

 

L. Rasińska, Zagranicą, "Otwórzcie serca" Lwów 1933, s. 15-16 [BN DŻS ID, w POLONIE]

Sobota. Ciepłe otręby.

Kataplazm z ciepłych otrąb - rycina (zreprodukowana cyfrowo starą Nokią, naprawdę) z książki Ludwiga Steuerta Zwierzę domowe w zdrowiu i chorobie... (Berlin 1910, s. 355). Steuert leczy kataplazmami, kompresami ciepło-wilgotnymi, workami z lodem, najrozmaitszymi opaskami podtrzymującymi, instalacjami chłodzącymi. Diagnozuje zaś na podstawie miękkości skóry, struktury sierści/szczeciny/wełny. Bardzo jest poruszająca ta uważna dbałość o zwierzę, a poza tym książka jest piękna - na okładce polskiego wydania, tak jak w niemieckim oryginale tytuł wybito secesyjnym krojem pisma, w tekście 300 superdopracowanych rycin. Ciepłe otręby grzeją przez czystą płócienną ściereczkę, bardzo to miłe, ja chcę.

Co się zaś tyczy pozornej starości Wiesława, o której była już mowa - Steuert wie:

Miękkośc włosa zależy przedewszystkim od rasy; w każdym razie włos nie powinien być najeżony i bardzo twardy. Siwe włosy na trąbie, czole i nad oczami są oznaką starości. (tamże, s.329)

- koniec i bomba -

Połykacze

Osoba: - Ty, co on łyknął?
ja: - Pojęcia nie mam.

E. Wurm, Dog That Swallowed a Letter Box, 2006

E. Wurm, Dog That Swallowed a Letter Box, 2006

Chlebek 1571

Temu już akurat nic nie zaszkodzi, zresztą taki się urodził, za wcześnie - w Antwerpii w 1571 roku i zaraz umarł, ale to się właśnie dzieje, kiedy notorycznie, no-to-ry-cznie,  wieje się przez krzaki pod płot i wyjada pokrojony w kostkę chleb porzucony dla ptactwa.

A. Paré, Les Oeuvres d'Ambroise Paré,... divisées en 29 livres..., Paris 1598, s. 1033 [BNF, FOL-TD72-1 (A)]

A potworki u Ambrożego Paré to osobna historia.

Babciu, ja będę za Heroda!

1.

Wnuczek:  - Babciu, ja będę za Heroda!
Babcia:  - Za młody jesteś na Heroda!
Wnuczek:  - A co? Herod nigdy nie był młody?
Babcia:  - Nie!

 2.

Pani Gracia: - Bardzo lubię Wiesława. On mnie rozczula. Jest jak taka staruszka, która siedzi w oknie, wszystko musi widzieć, wszystko jej się nie podoba i na wszystko narzeka.

3.

Na przystanku

Chłopiec: - Jak ten pies ma na imię?

Osoba: - Wiesław

Chłopiec: - A ile ma lat?

Osoba: - Prawdopodobnie dwa.

Chłopiec: - Aha.

Mama chłopca: - Podziękuj.

Chłopiec: - Dziękuję.

Osoba: - Proszę. 

4.

G. M., Piesek pokojowy: jego rasy, hodowla, choroby i ich leczenie, s. 27, Warszawa 1909 [BN I 1.463.807 A]

Wiesław, jak na Heroda przystało, nigdy nie był młody, co więcej - po ostatnich zabiegach chirurgicznych jego czarna morda całkiem osiwiała. Babcia nerwuska. Na dodatek przestał jej smakować ryż i grymasi przy posiłku tak:

 "- Ryż! Dziecko, ryż? Ile ja się ryżu w życiu najadłam, to ty sobie nawet nie wyobrażasz. Na co mi przyszło, na starość jeszcze muszę wybierać kawałki kurczaka z ryżu - żadnej litości dla starej kobiety."

Potem ja zbieram wywalone z michy ziarna ryżu, wywalam je do kosza. Wiesław w tym czasie już zerka z kanapy, dosiadam się do niego i razem śpiewamy naszą piosenkę:

Pies i nędza

Wiadomo, że oni chodzą razem. Ktoś musi lizać trędowate nogi Łazarza. Bardzo dobre są te zdjęcia rodzin najemników z Północnej Karoliny w Library of Congress.

J. Vachon, [bez tytułu] c.1938 [LoC, LC-DIG-fsa-8a03150]

J. Vachon, [bez tytułu], c.1938 [LoC C-DIG-fsa-8a03147]